Zuster Margaretha van Bentum (
Jeanne Miriam )
Geboren te Driel : 26 augustus 1919
Eerste
professie :
28 oktober 1951
Overleden te Nuland
: 3 juli 2006
Met veel meeleven van
medezusters, familie, vrienden en kennissen werd Zr.Margaretha
begraven op 6 juli 2006 op begraafplaats Munsel te
Boxtel, waar zij rust temidden van haar medezusters.Gedurende de
eucharistieviering ten afscheid in de kapel van het woonzorgcentrum Molenweide
te Boxtel, verwoordde Zr. Tiny Hölscher
haar leven als volgt.
Wij zijn allen hier samengekomen
om gedurende deze Eucharistieviering dankbaar het leven van onze zuster Margaretha
van Bentum te gedenken en haar aan de Heer toe te vertrouwen. Na een lang en
werkzaam missionarisleven is zij toch nog tamelijk onverwachts van ons
heengegaan in de vroege morgen van 3 juli, in het bijzijn van enkele
verzorgsters en medezusters waaronder Leny haar zus, die Greet in haar laatste
uren mocht bijstaan.
Zuster Greet werd geboren op 26
augustus 1919 te Driel. Zij was de zesde in een gezin
van 11 kinderen. Haar ouders gingen hen voor in het geloof, één zoon werd
priester en drie van hun dochters waaronder ook Greet, voelden zich geroepen
tot het religieuze missionarisleven en traden in bij de Witte Zusters.
Greet, als oudere zus, nam de
zorg op zich voor de jongste vijf kinderen, “de kleintjes”. Zij stond altijd
klaar met goede raadgevingen en nam ze iedere dag mee op de nogal lange weg naar
de kerk en daarna naar school. Vóór het samen weer naar huis gaan werd er altijd
een kort bezoekje in de parochiekerk gebracht om de Heer te danken voor de
afgelopen dag.
Toen zij de lagere school af had,
was het de bedoeling dat zij thuis zou komen helpen op de boerderij. Maar Greet
wilde erg graag studeren en zodoende mocht zij samen met haar zus Gonny naar de Mulo om later de opleiding voor lerares
landbouwhuishoudonderwijs te volgen.
Na het behalen van haar Akte
van Bekwaamheid kon zij meteen aan de slag en vol trots overhandigde zij haar
eerste salaris aan haar ouders. Zij had al eerder willen intreden, maar wilde
het haar ouders niet aandoen en voelde zich verplicht hen eerst iets terug te geven.
Dit sterke plichtsgevoel tekende haar hele leven.
Haar verlangen om aan haar roeping
als zuster missionaris te beantwoorden werd steeds sterker. Na vier jaar
directrice te zijn geweest van een landbouwhuishoudschool nam zij haar besluit
en op 1 september 1949 trad zij in bij de Missiezusters van Onze Lieve
Vrouw van Afrika. Haar zus Leny was haar al voorgegaan en ook Agaath zou hen later volgen.
Na 1 ˝ jaar opleiding in Maarn en Esch deed zij haar
eerste geloften op 28 oktober 1951, het feest van Christus Koning, en vertrok vervolgens
naar ons Moederhuis Birmandreis, in Algiers voor een aanvullend internationaal vormingsjaar.
Soms werd zij gevraagd kookles te geven, maar dat viel niet mee in de Franse
taal, schreef zij later.
Toen volgde haar benoeming voor
Tanganyika, het huidige Tanzania. Na
een verblijf van enkele maanden in Engeland, om haar diploma Engels te behalen vertrok
zij in juli 1953 vol goede moed naar Karema, een
plaats aan het Tanganyika meer, waar zij belast werd
met het huishoudonderwijs in de z.g. “Middle
School” aldaar.
Zuster Jeanne Miriam, zoals ze toen heette, was een diep
godsdienstige, hartelijke, toegewijde medezuster en een bekwame onderwijzeres. Zij
deed haar werk graag, had een goede discipline en wist de meisjes te inspireren
en aan te moedigen. De meeste van hen slaagden dan ook voor hun examen en
konden vervolgens verder studeren.
Daarnaast droeg zij met een
medezuster de zorg voor het internaat. Haar religieuze leven kwam voor haar op
de eerste plaats en zij was heel trouw en nauwgezet waar het haar geestelijk
leven betrof.
Karema
lag afgelegen en kon dikwijls alleen bereikt worden via het meer waar eens in
de drie weken de boot langs kwam met producten en brieven. In 1959 verhuisde daarom
de school in zijn geheel naar Sumbawanga, dat
gemakkelijker bereikbaar was.
Greet werd aangesteld tot overste
van de communiteit, maar een jaar later al werd zij benoemd in Chala als novicemeesteres voor de diocesane Afrikaanse Congregatie
van het bisdom van Sumbawanga.
Dit was een heel andere taak,
maar na even wennen een móóie taak waar zij met grote voldoening op terug keek.
Ik heb er zulke goede contacten met de zusters aan over gehouden, getuigde zij
later.
Na een welverdiende vakantie en
een cursus in geestelijke vernieuwing vertrok zij in 1967 weer naar Tanzania. Zij
was benoemd voor Kakonko maar al gauw werd deze post
overgedragen aan de Afrikaanse zusters en vertrok zij naar Kasulu
waar zij belast werd met onderricht aan de vrouwen van de catechisten.
Deze laatsten
volgden een cursus van twee jaar in de catechistenschool. Naast de praktische
huishoudlessen kon zij ook leiding geven aan de moeders over de opvoeding van
de kinderen en hen voorbereiden op hun taak als echtgenote van een catechist.
Na
tien jaren van heerlijke contacten met deze Afrikaanse vrouwen, zoals zij zelf
zei, keerde zij in 1978 naar Nederland terug, om de verantwoording voor de
communiteit van Esch op zich te nemen. Dat
was een heel verschil met wat zij gewend was, maar met haar gebruikelijke edelmoedigheid
zette zij zich in voor haar medezusters.
In 1985 mocht zij naar Villa Vecchia, ons generalaat in Frascati,
voor een speciale sessie. Om gezondheidsredenen kon zij daarna niet terug naar
Afrika en bleef vervolgens in Frascati waar zij belast
werd met de bibliotheek. Zij was er graag en ging helemaal op in haar werk, zij
repareerde en classificeerde boeken en had altijd een vriendelijk woord voor de
zusters die haar raadpleegden.
Toen in 1993 Villa Vecchia gesloten werd keerde zij voorgoed terug naar Nederland
en wel naar Huize Steenwijk in Vught.
In
augustus 1996 werd het duidelijk dat zij wat rustiger aan moest doen en nam zij
haar intrek in Huize La Verna in Wijchen waar zij
zich al gauw thuis voelde. Acht jaar lang was zij een
geliefde bewoonster van La Verna, maar toen haar
krachten begonnen te verminderen en zij meer zorg nodig had verhuisde zij eind
2004 naar St. Jozefoord te Nuland.
Daar werd zij nog 1 ˝ jaar
liefdevol verpleegd. Zij was vriendelijk tegen iedereen en uiterst dankbaar
voor alles wat voor haar gedaan werd. Ook haar medezusters omringden haar met
liefde en aandacht en hielpen haar indien nodig. Als het weer het toeliet
maakten zij graag een wandeling met haar in de prachtige bosrijke omgeving.
Toch ging zij zienderogen
achteruit en namen haar krachten af. Verschillende keren leek het einde nabij,
maar telkens kwam zij er weer bovenop. Er waren ogenblikken van afwezigheid
maar ook kon zij weer heel alert zijn en rake antwoorden geven. Drie dagen voor
haar overlijden genoot zij nog van het bezoek van haar twee zussen, niet
vermoedend dat het de laatste keer zou zijn.
Zondagavond 2 juli verergerde plotseling
haar toestand. Haar zussen werden geroepen en tot haar grote vreugde kon Leny
deze laatste nacht bij haar waken.Tegen de ochtend overleed
Greet en gaf zij haar leven terug aan haar Schepper. Zij had de goede
strijd gestreden en mocht het nieuwe leven ingaan samen met haar Heer die zij
al die jaren zo trouw had gediend.
Onze oprechte dank gaat uit
naar allen die haar tot het laatste toe liefdevol hebben verpleegd.
In haar verliezen we een lieve,
zorgzame, en hartelijke medezuster. In haar vele verschillende werkzaamheden
bleef zij de serene en toegewijde missionaris, die veel van de Afrikaanse zusters,
meisjes en vrouwen hield en bijdroeg aan hun ontwikkeling. Haar geestelijk
leven betekende veel voor haar en zolang zij kon had het gebed een belangrijke plaats in haar leven.
We nemen nu afscheid van haar
in het vertrouwen dat zij leeft bij God.
Lieve Greet, rust in vrede.
Webmaster-NL |
![]() |